Truttige traktaties en werken op vrijdag

Door expert Charissa

Het is vrijdag, een dag waarop veel moeders vrij zijn. Ik zie het altijd als ik mijn dochtertje Charlie naar de opvang breng. Het is rustig en stil op de opvang. “Lekker prikkelvrij” zegt de leidster dan. Als het aan Charlie lag zou ze juist zoveel mogelijk kindjes en prikkels daar willen, maar dat zeg ik liever niet. Misschien is een saaie dag soms juist goed, ik zou het niet weten. 

Mijn dag wordt in ieder geval niet saai. Ik ben Charissa (30), bedrijfseigenaar van YourMove (personal training & leefstijlcoaching) en tevens docent Sportkunde aan de Hanzehogeschool te Groningen. Ook ben ik moeder van dochtertje Charlie (1) die drietalig wordt opgevoed (Engels met mij, Nederlands met mijn vriend en Fries op de opvang). 

Mijn ruime rijtjeswoning in Friesland deel ik met een grote hond Murphy en mijn vriend Yoris. Genoeg te doen dus. Om nog wat aan mijn agenda toe te voegen ben ik sport- en bewegingsexpert in deze mooie community en ben ik gevraagd om te bloggen over het leven als werkende moeder. Dat doe ik natuurlijk graag! Hoewel het thuismoederschap natuurlijk een vak apart (en een volledige baan, misschien zelfs meer) is, heb ik genoeg dilemma’s, problemen en ervaringen om verhaal over te doen.

Zoals ik al zei, is het vrijdag. Niet zomaar een vrijdag. Het is vrijdag 13 mei 2022. Ik word om half 9 verwacht in mijn studio in Groningen, om tot het middaguur personal training sessies te geven. Daarna mag ik in mijn barrel door de stad racen, om mijn studenten les te geven tot een uur of 3. Dan naar huis, om de hond uit te laten en snel het eten klaar te maken voor ik Charlie ophaal. 

Om half 9 starten betekent dat ik om 7:45 in de auto moet zitten. En dat is een probleem, want vrijdag 13 mei 2022 is de eerste verjaardag van Charlie. Ik kan niet geloven dat ik dit kleine mensje met haar spraakmakende flaporen en ananas-staart op d’r hoofd een heel jaar in leven heb gehouden. 

Ik zie om me heen kinderverjaardagen met grote slingers thuis. Ik kijk vanochtend verschrikt om me heen en zie dat ik dat vergeten ben. Ik pak haar tas met traktaties en sleur deze mee naar de auto. Om me toch een soort van goede moeder te voelen heb ik het in mooie tasjes gedaan, met een leuk kaartje erop dat zegt “Hoera, Hurray, Charlie 1 jaar!”. Hoewel ik natuurlijk kan rationaliseren dat mijn afwezigheid door mijn werk mij geen loedermoeder maakt, voel ik me toch een beetje zo.

Het liefst zou ik de hele dag feestvieren met haar, maar met een eenjarige is het natuurlijk vooral slapen tussendoor, af en toe krijsen en vooral met cadeaupapier spelen in plaats van het cadeautje zelf. Toch laat ik me afleiden door de verjaardagen die ik in mijn vriendenkring voorbij zie komen, met lachende moeders, zelfgebakken taarten, onwijs creatieve traktaties en zelf geknutselde feesthoedjes. Doe ik Charlie niet tekort? Zou ze het leuker hebben gevonden thuis te blijven met mij? Kan ik niet zo’n moeder worden die dat ook allemaal leuk vindt om te doen? Waarom kunnen wij het niet betalen dat ik vaker thuisblijf?

Er gaan honderd schuldige gedachtes door mij heen. Nu weet ik zeker dat thuismoeders niet op mij neerkijken, maar tóch houdt dat gevoel me in de ban. Als een soort compensatiegedrag nodig ik allemaal ouders met kindjes uit om dan zaterdag langs te komen. Charlie wil immers lekker met iedereen spelen. De aanmeldingen stromen binnen. Doe ik dit voor Charlie, of voor mijn schuldgevoel? Vast een klein beetje van beide. Ik werk mijn drukke dag af en besef me later dat wij dankzij deze extra uurtjes haar mooie knutseltafeltje konden kopen, waar ze al een week heel enthousiast mee speelt. Misschien was werken op haar verjaardag toch niet zo erg. 

Dan piept mijn telefoon en zie ik via de Ouderapp dat er wordt gezongen voor Charlie. Er is een grote taart van fruit, traktaties en jawel, een zelfgeknutselde feesthoed.

Mitsuko Fliervoet Photography